مقاله‌ها

سونی و یادگیری راه موفقیت نینتندو

نینتندو همیشه خود را به‌عنوان بازی‌ساز نگاه می‌کند، در حدی که سخت‌افزارهای ساخته‌شده توسط این شرکت در اصل وسیله‌ای برای ساخت و فروش بازی‌هایش بدون قرار گرفتن تحت کنترل دیگران است. شاید به این دلیل است که نینتندو کمترین تعامل را با دیگر بازی‌سازان دارد. نتیجه این استراتژی این است که بازی‌های خاص این شرکت توجه مخاطبان به سخت‌افزار را افزایش می‌دهند و در پی آن، علاقه این افراد به باقی آثار موجود افزوده می‌شود. برای مثال کسی که به هوای تجربه جدیدترین زلدا کنسول سویچ را خریداری کرده، به ‌احتمال ‌زیاد به سراغ بازی‌های انحصاری دیگری مانند ARMS و Splatoon 2 خواهد رفت و حتی مهم‌تر بازی‌های چند پلتفرمی را روی Nintendo Switch خریداری می‌کند. (sony in the way of nintendo)

این یکی از دلایلی است که معمولا باعث فروش خوب پلتفرم‌های نینتندو می‌شود. حتی کنسولی مشکل‌دار مانند Wii U توانست در طول عمر خود 14 میلیون فروش کند. این قدرت نینتندو در بازار کنسول‌هاست: همیشه نرم‌افزار این شرکت خریدار دارد، حتی در هنگامی‌که اشتباهات فاحش نینتندو در ساخت سخت‌افزار زنگ مرگ این شرکت را به صدا درمی‌آورد، از Wii U  گرفته تا GameCube که چندان موفق نبودند. اگر به بازی‌های نینتندو توجه کنیم، خواهیم دید که برخلاف معمول، آثار این شرکت ماه‌ها و شاید سال‌ها به فروش خود ادامه می‌دهند و به همین دلیل قیمتشان کاهش پیدا نمی‌کند. نینتندو از اندک سازنده‌هایی است که می‌تواند مانند بزرگانی مانند Bethesda و Rockstar بازی‌های درخور توجه ارائه کند.

sony in the way of nintendo

دلیل اشاره به نام نینتندو در کنار سونی در این روزها، این است که سونی نیز توانسته روال خود را تبدیل به صاحب پلتفرم با نرم‌افزار پرطرفدار کند. سونی بیشتر به سمت بازی‌هایی با تم بزرگ سالانه رفته درحالی‌ که نینتندو معمولاً به دنبال بازی‌های همه‌پسند و سرراست، به همراه نوآوری است. ولی در کل استراتژی هر دو شرکت شباهت فراوانی به یکدیگر دارد. با اینکه سونی همیشه تا حدی در تولید بازی‌های First party باکیفیت تلاش می‌کرد (مانند خرید Pygnosis و ارائه Wipeput روی PS1) اما همواره روی بازی‌های Third Party برای فروش سخت‌افزار تکیه داشت. سال‌ها عناوینی مانند Tomb Raider، Resident Evil، Crash Bandicoot و … فروش کنسول سونی را تضمین می‌کردند. در ابتدا این انتخاب درستی بود زیرا دیگر سازندگان نگران رقابت با عناوین قوی صاحب کنسول نبودند و در کنار آن، همه بازی‌ها به کنسول سونی به‌عنوان پلتفرم اصلی نگاه می‌کردند، پس چرا باید تلاش کرد؟

بالاخره زمان PS3 این عرصه را تغییر داد. با حضور قوی Xbox 360، در کنار هزینه بالای ساخت بازی، حرکت مایکروسافت برای ارتباط ساخت بازی‌ها بین Xbox و PC و حضور موتورهای بازی‌سازی مانند Unreal، بسیاری از سازندگان شروع به عرضه بازی‌های خود روی دیگر کنسول‌ها کردند. برای اولین بار عناوینی مانند Devil May Cry، Final Fantasy روی کنسولی غیر از PS حضور پیدا کردند. حتی در مقطعی بازی‌هایی مانند Bioshock در ابتدا منحصر به کنسول مایکروسافت بودند و مشکل برای PS3 بیشتر و بیشتر شد. در این زمان سونی متوجه شد که دیگر نمی‌تواند روی Third party هایی حساب کند که به دنبال سود خود بودند. وقت آن بود که با ساخت آثار انحصاری، فروش کنسول را تضمین کند و منتظر دیگران نباشد. همه می‌دانیم بعد چه شد. سونی شروع به سرمایه‌گذاری و خرید انواع و اقسام شرکت‌ها کرد و به‌زودی قطاری از بازی انحصاری عرضه شدند که تا حدی فروش خوبی داشتند، ولی عالی نبودند. در آن زمان سونی بازی‌های بسیاری عرضه کرد، برخی عالی، برخی معمولی و برخی نه‌چندان خوب که فروش خوبی نیز نداشتند.

sony in the way of nintendo

با این ‌وجود، در پایان دوران PS3، سونی تعداد زیادی استودیو و بازی داشت که افراد زیادی به دنبال آن‌ها بودند. برخی مانند Naughty Dog به‌تنهایی می‌توانستند System seller باشند و برخی مانند God of War و Ratchet and Clank توسط عملکرد ضعیف PS3 ضربه خورده بودند. وقتی نوبت به PS4 رسید، سونی کاملاً عملکرد خود را تغییر داد. به‌جای ارائه چندین بازی سالیانه، سونی روی عرضه تعداد انگشت‌شماری در هرسال سرمایه‌گذاری کرد و تمام تلاش خود را بر روی آن‌ها متمرکز نمود. نتیجه بازی‌هایی باکیفیت بسیار بالا مانند Bloodborne، Uncharted 4، Horizon Zero Dawn و این اواخر God of War و البته Spider-Man بود که همگی با موفقیت خیره‌کننده مواجه شدند. اوج این رویه بازی God of War بود که نشان داد سونی از زنده کردن برندهای خود و ساخت دوباره آن‌ها هراسی ندارد و می‌تواند با تغییر در نگاه خود، آثاری محبوب و موفق به بازار عرضه کند.

نکته دیگر تغییر روال فروش بازی‌های سونی از تعداد انگشت‌شمار میلیون و موقتی، به فروش بالای 5 میلیون در ماه‌ها و شاید سال‌هاست. Uncharted 4 هنوز فروش دارد و 9 میلیون نسخه را رد کرده است، Horizon Zero Dawn نیز همانند آن عمل کرده و فروشش به 7.6 میلیون رسیده است؛ و God of War فروشی نینتندو وار را می‌گذراند و نشان می‌دهد که قدرت سونی به حدی رسیده که به‌تنهایی فروش سخت‌افزاری را تضمین کند؛ و این‌همه می‌رسد به شباهت میان نینتندو و سونی. هر دو شرکت با خوشحالی از پشتیبانی Third party ها بر روی کنسول خود استفاده می‌کنند، ولی در این مقطع از زمان هر دو سخت‌افزار را در خدمت نرم‌افزار گرفته‌اند. در عملی که به نظر واضح است، سونی و نینتندو هر دو در ساخت بازی‌هایی باکیفیت بسیار بالا سرمایه گذاشته‌اند و نمی‌توان انکار کرد که این استراتژی ساده موفق خواهد بود.

ولی چیزی که تا حدی نامحسوس است، اعمال با ریسک بالایی است که این شرکت‌ها برای موفقیت انجام می‌دهند. ساخت بازی‌های یک‌نفره مانند Zelda و God of War در روزگار بازی‌های آنلاین در این روزها شاید چندان تضمین موفقیت نداشته باشد. دلیلی که این دو شرکت می‌توانند امثال این بازی‌ها را بسازند صاحب بودن کنسول اختصاصی است. نیاز دارند که انواع و اقسام تجربه‌ها برای جذب مخاطب را ارائه دهند و در این میان، ضرر را نیز به جان بخرند. همین مسئله باعث می‌شود که راه برای ساخت بازی‌های عالی و بی‌نظیر باز شود!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *